Harmonizm to autorski nurt w malarstwie współczesnym, stworzony przez Justynę Harris. Jest on artystyczną odpowiedzią na współczesny chaos, zanik relacji międzyludzkich, oraz pęknięcie między człowiekiem, a naturą.

I. Filozofia: Szacunek dla przestrzeni.                                                                                                                                                                                         

Fundamentem Harmonizmu jest przekonanie, że prawdziwy ład nie wynika z zacierania różnic, lecz z ich pełnego poszanowania.

* Symbolika ,,na styk”: Każdy element na obrazie jest malowany osobno. Malowanie ich tak, by stykały się krawędziami, ale nie przenikały, to metafora             idealnego społeczeństwa.

* Poszanowanie odrębności: Harmonizm uczy, że każdy człowiek i każdy byt natury ma prawo do własnej, nienaruszalnej przestrzeni. Piękno całości     (obrazu świata) rodzi się z faktu, że szanujemy granice innych, nie próbując ich dominować, ani zakrywać.

* Poszukiwanie balansu: Proces tworzenia jest formą medytacji – artystka szuka harmonii najpierw w sobie, by móc przelać ją na papier i zainspirować widza do odnalezienia spokoju wewnątrz siebie.

II. Warsztat: Rygor i dyscyplina (Metoda).                                                                                                                                                             

Harmonizm to jeden z najbardziej wymagających technicznie nurtów współczesnych, oparty na odrzuceniu akademickich dróg na skróty.

* Podłoże: Wyłącznie szlachetny papier akwarelowy.W przeciwieństwie do płótna papier nie wybacza błędów i wymaga ostatecznych decyzji przy każdym dotknięciu pędzla. Ma także inną wchłanialność niż zwykły papier i nie ,,faluje się”, co ma ogromne znaczenie przy rozrobionych wodnych farbach akrylowych.

* Medium: Farba akrylowa, nigdy z tubki. Jest ona rozrabiana do autorskiej konsystencji, by kłaść się gładko i czysto, zachowując świetlistość barw.

* Brak warstw: Harmonizm odrzuca laserunek i zamalowywanie pomyłek. Również ,,prześwity” są malowane jako pojedyńcze elementy ,,na styk”. Kolory są rozmieszczane symetrycznie – z matematyczną precyzją, by uniknąć ,,dziur kolorystycznych”, lub zlania się barw w bezkształtną plamę.

* Kolejność tworzenia: Praca zaczyna się od wielodniowego, precyzyjnego szkicu ołówkiem. Potem rozrabiany jest jeden kolor i malowane są wszystkie elementy w danym kolorze. Najpierw powstają detale przyrody, malowane ,,na styk”, a tło malowane jest na samym końcu, mozolnie wypełniając wolne przestrzenie pomiędzy nimi. Tylko przy obrazach z prześwitami kolejność końcowa jest inna – najpierw mocne kolory, potem tło pomiędzy z zostawieniem czystych kształtów ,,prześwitów” na końcu ,,prześwity”. Jeślina rysunku ,,prześwity” nakładają się na siebie, także każdy element jest malowany ,,na styk” innym kolorem, co w ostateczności sprawia wrażenie nakładania się na siebie prześwitów. To najtrudniejszy  moment w powstawaniu obrazów. 

III. Tematyka: Cykl ,,Ginący Świat”.

Inspiracją dla Harmonizmu jest wyłącznie konkretna, istniejąca natura (fauna i flora).

 * Doskonałość natury: Przyroda w Harmonizmie jest przedstawiana jako byt doskonały sam w sobie – nie wymaga poprawiania, ani abstrakcyjnego przetwarzania przez człowieka.

* Ukryty symbolizm: każdy obraz (złożony z wielu małych elementów) niesie przesłanie o kruchości życia. Tytuł ,,Ginący Świat” odnosi się do zaniku harmonii między ludzmi, a środowiskiem. 

* Brak śladów człowieka: w tym nurcie nie znajdziemy przedmiotów stworzonych przez ludzi, ani abstrakcji. Natura jest tu jedynym i ostatecznym wzorcem ładu. Natomiast kolory umieszczone w kształtach symbolizują poszczególne istnienia, w tym ludzi. Jednak żaden kolor nie przechodzi płynnie w inny (nawet tło), co symbolizuje szacunek dla jednostki i jej przestrzeni.

Ta Etyka Barw to Autonomia i Granica. W nurcie Harmonizmu technika malowania ,,na styk” zyskuje wymiar głęboko etyczny. Żadna barwa nie ma prawa zawłaszczać przestrzeni innej. Każdy, nawet najmniejszy element kompozycji, posiada swoją autonomiczną granicę, która jest respektowana przez inne kolory. Jest to bezpośrednie odniesienie się do relacji międzyludzkich i kondycji współczesnego świata.